Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Onze katten
Tja, zoals je mogelijk al vermoedde, dit gaat over katten.
Ik ben Anna en woon met Peter in de provincie Friesland.
Samen hebben we 4 katten: twee huis tuin en keuken katten en 2 Maine Coons.
Via deze weblog wil ik de gang van zaken over de katten hier in huis eens proberen bij te houden.

Onze katten
Tja, zoals je mogelijk al vermoedde, dit gaat over katten.
Ik ben Anna en woon met Peter in de provincie Friesland.
Samen hebben we 4 katten: twee huis tuin en keuken katten en 2 Maine Coons.
Via deze weblog wil ik de gang van zaken over de katten hier in huis eens proberen bij te houden.

Honden apporteren. Tenminste, sommige honden.
De honden die ik had deden dat vooral niet.
Niets stommer immers dan om steeds iets aan te slepen wat (evt. onmiddellijk) weer wordt weggegooid en wat je dan weer mag gaan halen.

Ik hoorde wel eens van kattenmensen dat hun kat apporteerde. Dat geloofde ik al helemaal niet. Maar…………tot mijn grote verbazing (en vreugde…) apporteert onze Yuna.
Ik was helemaal verbaasd dat ze me niet zo lang geleden een speelgoedmuisje bracht wat ik net voor haar door de kamer had gegooid.
Toeval, dacht ik. Maar nee, een paar keer per dag krijgt mevrouw het op haar heupen en dat moeten we samen met muisjes aan de slag.
Allereerst moet de voorraad met muizen onder de bank vandaan gehaald worden. Dat is inmiddels een heel ritueel geworden. Er wordt mij met veel gemiauw en gekrab aan de bank door Yuna en Libby duidelijk gemaakt dat de hele muizenvoorraad in huis weer onder de bank ligt en de bank dus naar voren geschoven moet worden om daar de muizen onder vandaag te plukken.
Zodra ik maar xe9xe9n stap in de goede richting zet is het feest. Ze zijn door het dolle heen.
Voor ik de bank helemaal naar voren heb geschoven zitten zij er al achter en doen verwoede pogingen om alvast met hun pootjes de muisjes onder de bank vandaan te vissen. Dan verzamel ik dat wat allemaal onder de bank ligt, en dat is vaak meer dan muizen alleen….., en gooi het kattenspeelgoed de kamer weer in.

Dan begint het pas echt…….
Slechts xe9xe9n muis lijkt geschikt voor het apporteerwerk.
Alleen die ene, zonder staart, compleet ingedeukt en vooral onooglijk. Kortom, vooral niet meer herkenbaar als muisje.
Nadat al het speelgoed de kamer wordt ingegooid brengt Yuna het onherkenbare dingetje bij me terug. Ze heeft het muisje in haar bek, springt steevast aan de linkerkant van mij op de bank, dropt dat onooglijke ding naast me neer en miauwt zachtjes (ze kan gelukkig ook niet hard miauwen, anders deed ze dat ongetwijfeld veelvuldig).
Eerst doe ik net of ik niks hoor maar mevrouw dringt aan. Nogmaals een bescheiden geluidje naast mij. Dan pak ik met veel bombarie die muis en vraag haar wat ik daar nu mee zal moeten. ( ja ja ik weet het, voor niet kattenmensen ben ik een idioot). Haar kopje gaat scheef en als ze had kunnen praten had ze “mens smijt dat ding nu de kamer in” geroepen. Tenminste, zo lees ik haar gedachten.
Uiteraard geef ik gehoor aan die smeekbede en werp het dier de kamer weer in. Als een pijl uit een boog schiet Yuna door de kamer, werpt zich op het arme slachtoffer en brengt het weer bij mij terug. Dit tafereel herhaalt zich net zo lang als Yuna het leuk vindt en ik tijd heb.
Dat kan 2 keer zijn, maar ook 25 keer.

Libby vindt de muisjes ook wel leuk.
Zij duikt ook vol overgave op zo’n arm diertje, maar ja, Libby heeft inmiddels de omvang van een echte Maine Coon bereikt en als dat gewicht op een muisje komt, is het muisje reeds overleden………..

Honden apporteren. Tenminste, sommige honden.
De honden die ik had deden dat vooral niet.
Niets stommer immers dan om steeds iets aan te slepen wat (evt. onmiddellijk) weer wordt weggegooid en wat je dan weer mag gaan halen.

Ik hoorde wel eens van kattenmensen dat hun kat apporteerde. Dat geloofde ik al helemaal niet. Maar…………tot mijn grote verbazing (en vreugde…) apporteert onze Yuna.
Ik was helemaal verbaasd dat ze me niet zo lang geleden een speelgoedmuisje bracht wat ik net voor haar door de kamer had gegooid.
Toeval, dacht ik. Maar nee, een paar keer per dag krijgt mevrouw het op haar heupen en dat moeten we samen met muisjes aan de slag.
Allereerst moet de voorraad met muizen onder de bank vandaan gehaald worden. Dat is inmiddels een heel ritueel geworden. Er wordt mij met veel gemiauw en gekrab aan de bank door Yuna en Libby duidelijk gemaakt dat de hele muizenvoorraad in huis weer onder de bank ligt en de bank dus naar voren geschoven moet worden om daar de muizen onder vandaag te plukken.
Zodra ik maar xc3xa9xc3xa9n stap in de goede richting zet is het feest. Ze zijn door het dolle heen.
Voor ik de bank helemaal naar voren heb geschoven zitten zij er al achter en doen verwoede pogingen om alvast met hun pootjes de muisjes onder de bank vandaan te vissen. Dan verzamel ik dat wat allemaal onder de bank ligt, en dat is vaak meer dan muizen alleen….., en gooi het kattenspeelgoed de kamer weer in.

Dan begint het pas echt…….
Slechts xc3xa9xc3xa9n muis lijkt geschikt voor het apporteerwerk.
Alleen die ene, zonder staart, compleet ingedeukt en vooral onooglijk. Kortom, vooral niet meer herkenbaar als muisje.
Nadat al het speelgoed de kamer wordt ingegooid brengt Yuna het onherkenbare dingetje bij me terug. Ze heeft het muisje in haar bek, springt steevast aan de linkerkant van mij op de bank, dropt dat onooglijke ding naast me neer en miauwt zachtjes (ze kan gelukkig ook niet hard miauwen, anders deed ze dat ongetwijfeld veelvuldig).
Eerst doe ik net of ik niks hoor maar mevrouw dringt aan. Nogmaals een bescheiden geluidje naast mij. Dan pak ik met veel bombarie die muis en vraag haar wat ik daar nu mee zal moeten. ( ja ja ik weet het, voor niet kattenmensen ben ik een idioot). Haar kopje gaat scheef en als ze had kunnen praten had ze “mens smijt dat ding nu de kamer in” geroepen. Tenminste, zo lees ik haar gedachten.
Uiteraard geef ik gehoor aan die smeekbede en werp het dier de kamer weer in. Als een pijl uit een boog schiet Yuna door de kamer, werpt zich op het arme slachtoffer en brengt het weer bij mij terug. Dit tafereel herhaalt zich net zo lang als Yuna het leuk vindt en ik tijd heb.
Dat kan 2 keer zijn, maar ook 25 keer.

Libby vindt de muisjes ook wel leuk.
Zij duikt ook vol overgave op zo’n arm diertje, maar ja, Libby heeft inmiddels de omvang van een echte Maine Coon bereikt en als dat gewicht op een muisje komt, is het muisje reeds overleden………..

Ja je leest het goed: ik ga ff vreemd! Nu even iets over honden. Okxe9, niet zomaar honden, maar over Leonbergerse honden!
Zoals vermeld op dit weblog, vrienden van ons hebben 3 Leonbergers: Hannah, een enthousiaste Leongergse dame op leeftijd; Sophie, een Nederlands kampioen en zotte Lotte, de dochter van Sophie. Een fotootje van mijn harige vriendinnen vind je in de linkerkolom.
Het leuke nieuws is: Sophie is drachtig! Dat wordt vast weer een prachtig nestje met vertederende bolletjes wol. Op de www.leonbergers.nl kun je het wel en wee van het komende nestje volgen.
Hieronder vind je een eerste foto van de puppies

Ja je leest het goed: ik ga ff vreemd! Nu even iets over honden. Okxc3xa9, niet zomaar honden, maar over Leonbergerse honden!
Zoals vermeld op dit weblog, vrienden van ons hebben 3 Leonbergers: Hannah, een enthousiaste Leongergse dame op leeftijd; Sophie, een Nederlands kampioen en zotte Lotte, de dochter van Sophie. Een fotootje van mijn harige vriendinnen vind je in de linkerkolom.
Het leuke nieuws is: Sophie is drachtig! Dat wordt vast weer een prachtig nestje met vertederende bolletjes wol. Op de www.leonbergers.nl kun je het wel en wee van het komende nestje volgen.
Hieronder vind je een eerste foto van de puppies

Toen de Maine Coons een maand of 10 werden begon het: krols!
Libby begon, Yuna keek haar ogen uit. Wat deed die kat idioot…….na een maand deed zij echter net zo gek.
Libby werd echter om de twee weken krols. Behalve dat het voor ons niet echt leuk is, blijkt het ook niet gezond te zijn voor een poes om zo vaak krols te zijn.
We besloten dus de dames te laten ‘helpen’.
Ik zag er enorm tegen op en heb Peter de poezen laten brengen en halen. Laf hxe9?
De operatie viel enorm mee. Hadden de andere poezen ooit nog een jaap van ongeveer 10 cm, deze twee meiden kwamen thuis met een sneetje van hooguit anderhalve centimeter.
‘Vroeger’ werden de eierstokken xe9n de baarmoeder verwijderd. Nu alleen nog de eierstokken.
Toen ik van mijn werk thuis kwam leek het alsof er niet was gebeurd: ze renden en speelden net als anders.
Van de dierenarts hadden we kapjes gekregen voor de nacht, als we geen toezicht konden houden.
Omdat Libby wat makkelijker is deden we haar het eerst zo’n kapje om. Ach, wat deed ons meisje zielig: ze zat rechtop en leek net een schermerlamp. Ze stond op haar achterpootjes, haar kopje netjes rechtop. Helemaal apathisch leek ze. Hoewel het komisch leek wilden we zo de nacht niet in.
Als Libby al zo reageerde, hoe zou Yuna dat dan doen……….dus maar niet meer geprobeerd.
We besloten elke twee uur de wekker ze zetten en te controleren of de poezen niet aan de hechtingen hadden gezeten.
Tot 4 uur in de ochtend ging dit goed. Toen kwam Peter binnen met de vraag "of dit gewoon" was. Mijn antwoord was: "nee natuurlijk niet! Zo ziet jouw buik er toch ook niet uit!!"
De binnenvoering hing buiten!
Dierenarts gebeld, direct langskomen. Daar zit je dan om half vijf ‘s ochtends bij de dierenarts…..
Yuna werd de volgende ochtend weer geopereerd en toen bleek dat ze behalve de buitenste hechtingen ook de binnenste hechtingen vakkundig had verwijderd.
Alles moest opnieuw. Dat bleek zielig voor onze portemonnaie!
Je begrijpt dat de kapjes, zielig of niet, toch ‘s nacht om gingen.
Overdag, als we de zaak in de gaten konden houden, deden we het niet.
Yuna probeerde echter ook dan die nare draadjes weg te bijten.
Tja, hoe voorkom je dat nu? De hele dag zo’n kap vond ik ook zielig.
Daarom maar een mouw uit een t-shirt geknipt, gaatjes ter hoogte van de pootjes en madam in de mouw gehezen. Dat bleek de oplossing! Ondanks dat ze nog heel gemakkelijk bij de hechtingen had kunnen komen, deed ze het niet. Ze leek het heel gewoon te vinden en deed zelfs geen poging haar t-shirtje uit te trekken.  Aan- en uitkleden vond ze geen enkel probleem.  Komisch leek het wel, maar het was voor ons DE oplossing.

Lieve brave Libby heeft nooit aan de hechtingen gezeten……

Toen de Maine Coons een maand of 10 werden begon het: krols!Libby begon, Yuna keek haar ogen uit. Wat deed die kat idioot…….na een maand deed zij echter net zo gek.Libby werd echter om de twee weken krols. Behalve dat het voor ons niet echt leuk is, blijkt het ook niet gezond te zijn voor een poes om zo vaak krols te zijn.We besloten dus de dames te laten ‘helpen’.Ik zag er enorm tegen op en heb Peter de poezen laten brengen en halen. Laf hxc3xa9?De operatie viel enorm mee. Hadden de andere poezen ooit nog een jaap van ongeveer 10 cm, deze twee meiden kwamen thuis met een sneetje van hooguit anderhalve centimeter.’Vroeger’ werden de eierstokken xc3xa9n de baarmoeder verwijderd. Nu alleen nog de eierstokken.Toen ik van mijn werk thuis kwam leek het alsof er niet was gebeurd: ze renden en speelden net als anders.Van de dierenarts hadden we kapjes gekregen voor de nacht, als we geen toezicht konden houden.Omdat Libby wat makkelijker is deden we haar het eerst zo’n kapje om. Ach, wat deed ons meisje zielig: ze zat rechtop en leek net een schermerlamp. Ze stond op haar achterpootjes, haar kopje netjes rechtop. Helemaal apathisch leek ze. Hoewel het komisch leek wilden we zo de nacht niet in. Als Libby al zo reageerde, hoe zou Yuna dat dan doen……….dus maar niet meer geprobeerd.We besloten elke twee uur de wekker ze zetten en te controleren of de poezen niet aan de hechtingen hadden gezeten.Tot 4 uur in de ochtend ging dit goed. Toen kwam Peter binnen met de vraag "of dit gewoon" was. Mijn antwoord was: "nee natuurlijk niet! Zo ziet jouw buik er toch ook niet uit!!"De binnenvoering hing buiten!Dierenarts gebeld, direct langskomen. Daar zit je dan om half vijf ‘s ochtends bij de dierenarts…..Yuna werd de volgende ochtend weer geopereerd en toen bleek dat ze behalve de buitenste hechtingen ook de binnenste hechtingen vakkundig had verwijderd.Alles moest opnieuw. Dat bleek zielig voor onze portemonnaie!Je begrijpt dat de kapjes, zielig of niet, toch ‘s nacht om gingen.Overdag, als we de zaak in de gaten konden houden, deden we het niet.Yuna probeerde echter ook dan die nare draadjes weg te bijten.Tja, hoe voorkom je dat nu? De hele dag zo’n kap vond ik ook zielig.Daarom maar een mouw uit een t-shirt geknipt, gaatjes ter hoogte van de pootjes en madam in de mouw gehezen. Dat bleek de oplossing! Ondanks dat ze nog heel gemakkelijk bij de hechtingen had kunnen komen, deed ze het niet. Ze leek het heel gewoon te vinden en deed zelfs geen poging haar t-shirtje uit te trekken.  Aan- en uitkleden vond ze geen enkel probleem.  Komisch leek het wel, maar het was voor ons DE oplossing. Lieve brave Libby heeft nooit aan de hechtingen gezeten……

Lang geleden dat ik wat geschreven heb. Uiteraard is er wel het een en ander gebeurd: de kleine meisjes zijn volwassen geworden!
Nog steeds zijn het heerlijke donderstenen met elk een heel eigen karakter: Libby is erg aanhankelijk en vraag schreeuwend haar aandacht op. Yuna kan zich heel goed zelf redden maar wil ook af en toe lekker kroelen en nestelt zich dan lekker tegen ons aan.
Ondertussen zijn wij verhuisd naar Drachten. Een hele verandering natuurlijk, met allemaal nieuwe dingen zoals bijvoorbeeld raambekleding.
Daar ligt voor Yuna een enorme uitdaging. Voor het achterraam hebben we gekozen voor kunststof lamellen. Geweldig!! Alleen door het geknaag van Yuna aan die dingen kun je sommige gewoon bij de perforatie afscheuren……..We hebben er al enkele moeten vervangen.
Zodra we ze dichtdoen raast ze als een bezetene achter alle lamellen langs. Groot feest! Die dingen schieten alle kanten uit!
Ook de ‘luxaflex’ voor moet het ontgelden. Aan aluminium blijk je ook te kunnen knagen. Kennelijk houdt ze van diffuus licht.
De vitrage die is mee verhuisd zag er nog heel goed uit. Nu niet meer uit. Je kunt er namelijk heerlijk door vechten! De halen hangen erbij. Nieuwe vitrage halen we echter nog maar niet, ik heb een vermoeden hoe ze er over enkele weken (of dagen) weer uit zien.
Ook zijn de dames nu gesteriliseerd. Dat was een verhaal apart. Daarover zal ik binnenkort schrijven.